بین ادبیات کودکان و بزرگسالان تفاوت ساختاری چندانی وجود ندارد،چرا که هر دو ادبیات هستند و با تکیه بر جوهر ادبی خلق می شوند،ولی با مخاطب های متفاوت. کودکان، بزرگسالان کوچک نیستند.آنها با بزرگسالان تفاوت دارند،تفاوت آنها در تجربه های آنهاست نه در نوعشان،به عبارت دیگر آنها در درجات مختلف قرار دارند نه در انواع گوناگون. پس ادبیات آنها هم اگر با ادبیات بزرگسالان تفاوت دارد، تفاوت در درجه است نه در نوع. ما گاهی فراموش می کنیم که ادبیات کودکان می تواند و باید فراهم آورنده همان لذت و درکی باشد که ادبیات بزرگسالان داراست. آنها هم در خواندن یک داستان در جستجوی لذت هستند،ولی لذتی محدودتر از بزرگسالان،زیرا تجربه های آنها محدودتراست می توان گفت درون مایه آثار خاص کودکان و نوجوانان می بایست با عواطف و احساسها،کنجکاویها و تجربه های آنان تناسب داشته باشد و منشا تفاوت ادبیات آنان با ادبیات بزرگسالان در همین جاست. یکی دیگر از حوزه های تفاوت،گستره موضوعی آثار است. ادبیات بزرگسالان تنها شامل داستان،شعر،نمایشنامه،زندگینامه،مقاله ها و قطعات ادبی است ولی در حیطه ادبیات کودکان،این گستره کلیه آثار مستندی را هم که در زمینه دانش،معارف ومهارت های بشری خلق می شود و از ساختار هنری برخوردار است،در برمی گیرد. تفاوت دیگر در تکیه داشتن ادبیات کودکان به تصویر است.در واقع اهمیت تصویر در حوزه کتاب های کودک و نوجوان تا اندازه ای مهم است که گاه ما با کتابهای تصویری بدون متن در حوزه کودک و نوجوان روبرو هستیم،درحالیکه در کتاب های مربوط به بزگسالان ،از تعداد تصاویر کاسته می شود و متن و نوشته،جایگزین آن می شود. در این مقاله سعی داریم به این موضوع بپردازیم و تفاوت آن را با ادبیات بزرگسال بیان کنیم.