با نگاهی گذرا به دنیای تاریخ ادبیات و شعر فارسی به صدها داستان وحکایت های عاشقانه ای بر میخوریم که پر از پند و اندرزهای نهفته است، هر کدام از این داستانها وحکایت ها روایت عاشقانه بین دو نفر را با زبانی زیبا و رسا با فراز و نشیب های عاشقانه بیان می¬کند . البته میدانیم که بسیاری از این عشقها به وصال نمیرسد. آنچه حایز اهمیت می باشد داستانهایی مشهورند که عشق به وصال معشوق خود نمیرسد و سراسر پر از رنج و محنت میباشد . شاهنامه ی فردوسی اگر چه یک اثر حماسی است ولی زیباترین و رسا ترین و ارزشمندترین اثری است که بسیاری از این روایت های عاشقانه را در دل خود به زیبایی و رسایی گنجانده است. و از این روایت های عاشقانه به زیبایی سخن گفته است. دو ماجرای عاشقانه ای که مورد توجه بسیاری از صاحب نظران قرار گرفته است است ماجرای عشق یک طرفه و خارج از عرف سودابه همسر کیکاووس به پسر ناتنی خود سیاوش میباشد و ماجرای عاشقانه ی زلیخا همسر عزیز مصر به فرزند خوانده ی خود یوسف (ع) می ¬باشد.. نویسندگان و شاعران از این دو روایت عاشقانه به کرات در آثارشان استفاده کرده¬اند و اشاراتی داشته اند و آثار بزرگی را پدیدآورده اند. آنچه برای ما حایز اهمیت است دیدگاه زیبایی که فردوسی شاعر حماسی نسبت به توصیف چهره و سیرت سودابه و زلیخا در اثر خودش داشته است. فردوسی در سرتاسر اثر خود نسبت به زنان روایت های عاشقانه به دید مثبت می نگرد و حق سخن و توصیفات را برایشان ادا میکند در این پژوهش به دیدگاه فردوسی نسبت به سیمای سودابه و تقابل آن با دیدگاه فردوسی به سیمای زلیخا در داستان عاشقانه ی یوسف پیغمبر می پردازیم. چرا که هر دو در یک روایت عاشقانه مشابه قرار دارند و هردو چنان دلباخته ی معشوقه ی خود هستند که به روابط خانوادگی و موقعیت خود هیچ توجهی ندارند و هر دو سعی در طلب عشق خود دارند و از هیچ مکر وحیله برای بدست آوردن عشق دریغ نمی¬کنند. یکی مورد الطاف خداوند و معجزه الهی قرار میگیرد و محبوب و تاریخ ساز میشود و دیگری مورد انزجار و تنفر عامه و به زنی بد طینت شناخته می شود. و در تاریخ ادبیات فارسی و در آثار بزرگ شاعران و نویسندگان از نام این دو زن، یکی به خوبی و دیگری به بد طینتی اشاره شده است.