ادبیات عرفانی یکی از گرایشات مهم و اساسی در ادبیات فارسی است که شرح و نظرات متفاوتی در رابطه با آن ارائه شده‌است اما یکی از مهم ترین ویژگی‌ها در این نوع ادبیات، بیان رمزگونه و دارای ابهام و تردید می‌باشد. شراب یکی از مهم ترین نماد‌هاست و جایگاه ویژه‌ای در ادبیات عرفانی دارد. به همین منظور در این پژوهش با بیان مقدمه‌ای در رابطه با پیشینه‌ی لغوی و فرهنگی شراب و شرح بُعد عرفانی آن، به مضمون‌سازی‌های انجام شده در دیدگاه حافظ که به دو شکل عمده شراب زمینی و آسمانی است، پرداخته شده‌است. هدف از این پژوهش، شرح معانی شراب و جایگاه آن در ادبیات عرفانی و به طور اخص در غزلیات حافظ می‌باشد و وجه تمایز این بررسی و دستاورد آن، رسیدن به این نکته است که گاهی در غزلیات حافظ، واژه شراب به صورت مستقیم به کار نرفته‌است و می‌توان جلوه‌ای از نمود آن را در غزلیات دید که این مسئله به طور منسجم مورد بررسی قرار نگرفته‌است. امید است تا با این تحقیق که برای گردآوری مطالب آن از روش تحلیلی و کتابخانه‌ای استفاده شده‌است؛ گامی در راستای توسعه و فرهنگ فارسی برداشته باشیم.